اینکه من تورا دوست دارم و تو مرا
یک جایی دچار تصمیم می شود.
یک جایی که تو خودت را دوست تر می داری

آن یک جا حق داری و آزادی و تصمیم می توانی بگیری.
و این حق بر مبنای توانستن است،
می توانی!

آنها هم همدیگر را خیلی دوست دارند، شاید خیلی بیشتر از من و تو
آنها هم حتمن به تصمیم فکر می کنن.
اما نمی توانند
و این می شود که 36 ساعت خواب راحت را از چشمان من می گیرد و تا یادم می افتد گر و گر اشک می آید توی چشم هایم
اینجا می شود که دلم می خواهد هیچ کس عاشق غیر هم کیش نباشد
که دلم می خواهد هیچ حکومتی بر پایه دین در هیچ جای دنیا نباشد
که هیچ دینی برای عشق، زندان نسازد

خیلی دلم می خواهد تا ابد با هم بودنشان را ببینم.
این شده است آرزوی این روزهایم

خستگی، کار ، کلاس زبان که مثل همیشه همه سطحشون پایینه و تو حرص می خوری ، تکلیفی که انجام ندادی، خواب خیلی خیلی بد، شهربازی پارک ارم و ماشین سواری با 5 تا خرس گنده ی دیگه مثل خودت  که یادشون رفته یه نگاه به شناسنامشون بندازن، رنجر، مغزی که داره میاد تو دهنت ... خنده از اینکه اون وسط داری چی کار می کنی؟؟؟

گریه های از سر دلتنگی، بی پولی آخر فروردین و هفته های کشدار...

عزیز که برای سومین بار سکته کرده...

 دوچرخه سواری پارک چیتگر که بعد 3 روز هنوز بدنت درد می کنه، حرف های درشت که می شنوی، آدم بودن وسط یه مشت حیوون برای اینکه باید آدم باشی، دوستایی که تو منجلاب حماقت هاشون ضجه می زنن و ازت انتظار کمک دارن،  پرینت تلفن که هرکاری می کنی بجز صاحب خط به کس دیگه ای نمی دن، دروغ... خراب شدن بعد مستی که دلت براش تنگ شده ...

هوس قهوه ترک شوکا ...

این روزهای من اینطوری می گذره...

اینکه بیکار باشی و یک ساعتی وب گردی کنی و کسی هم مزاحمت نشه می تونه نتایج خوبی در پی داشته باشه. امروز از طریق چند تا وبلاگ که اتفاقاً فیل *تر هم شده اند با وب سایت کاوه گلستان آشنا شدم. عکاس هنرمندی که مجموعه های بی نظیرش سر صبحی بدجوری حالم رو جا آورد.

تا حالا بارها شنیده بودم شهر نو!! و تصویری که ازش تو ذهنم داشتم خیلی شیک تر از این حرف ها بود که تو عکس های کاوه گلستان باهاش برخورد کردم... یا مجموعه امین آباد که اشکم رو در آورد.

فکر کردن درباره این بچه ها هم دردناکه چه برسه به داشتن یکی شون تو خونه!!

همیشه سوالم اینه: گناه این بچه ها چیه؟؟ به نظر شما عدالت خدا کجای سرنوشتشون پنهان شده ؟

 لبخند کف آلودشون به من و تو از سر چیه ؟ به چی فکر می کنن؟ مخم داغ کرده....

برای دیدن بقیه عکس ها اینجا کلیک کنید...

پی نوشت:

صبح قبراق از خواب بیدار شی، بیای تو ایستگاه تاکسی منتظر بمونی ، حالتم هم خوب باشه، بعد یهو یکی رو ببینی پشت فرمون فتوکپی کسی که تمام تلاشت اینه بتونی فراموشش کنی! بعد روزت ریده بشه توش ، بعد حالت از خودت بهم بخوره که چرا انقدر ضعیفی، بعد دلت گریه بخواد، بعد به قدرت این ذهن لعنتی بیشتر ایمان بیاری... (اینا مال دیروز بود!)

این تعطیلات نصفه ونیمه نوروزی بدجوری من رو تنبل کرده... اضافه کنید بهش دید و بازدید های نوروزی و سفر و بودن در کنار خانواده و تنها نگذاشتن خونه دوست جون به دلیل خالی بودن و ترس از سرقت اموال (مدیونین اگه غیر این فکر کنین!!) و اومدن به محل کار و از بیکاری چرت زدن....

خلاصه که با زور و به کمک انبردست و ... باید از خودم پست بکشم بیرون. جالب اینه که کلی هم حرف واسه گفتن دارم و می ترسم اگه نگم تاریخ مصرفش بگذره و ...

اول از همه باید در بازی دوست عزیزم کاسنی خان شرکت کنم که خیلی هم دیر شد و جز شرمندگی چیزی واسم نموند.

خواسته که 7 تا آرزوی محال مون رو بگیم. من آرزو زیاد دارم... اما هیچ کدومشون محال نیستن. اصولن به چیزی که شک کنم محاله یا نه اصلن فکر نمی کنم. خودش که آرزوهاش شاهکار بودن!!! اما من مثل اون هم نمی تونم آرزو کنم. ته تهای دلم یه چیزایی پیدا کردم....

یک : قبل از تمام اعضای خونواده و کسانی که دوستشون دارم بمیرم. حالا قبل از همشون هم نشد فقط قبل از مامانم بمیرم. مطمئنم این آرزو محال نیست.اما بزرگترین آرزومه.

دو: هیچ کودک فقیری تو هیچ جای دنیا شبی رو گرسنه صبح نکنه.

سه: تمام بیماران خوب شن و هیچ کس مجبور نشه حتی یک شب توبیمارستان بستری بشه.

چهار : هیچ پدری شرمنده ی زن و بچه اش نشه.

پنج: هیچ کودک بی مادری نباشه.

شش: هیچ زن و شوهری حسرت بچه تا آخر عمر رو دلشون نمونه.

هفت: هیچ مردمی انقدر بدبخت نباشن که نتونن سرنوشت شون رو خودشون تعیین کنن و مثل گوسفند گرسنه دنبال چوپان ندوند.

.

.

.

دوستان عزیزم در پست قبلی خیلی لطف کردند و در مشاعره وبلاگی شرکت کردند که همین جا تشکر ویژه و مبسوطی ازشون بعمل میاد. شیخ کبیر، لیلای گل و همشهری عزیزم و همچنان منتظر لطف باقی دوستان هستم.

این تعطیلات آخر نوروز هم با برو بچ رفتیم ابیانه .... سیزده بدر هم دماوند بودم . (یه توضیح مفصل درباره دماوند دارم که حتمن می نویسم )

این اواخر دارم به شناخت هایی در مورد خودم می رسم. نمی دونم اقتضای شرایط سنی هست یا بخاطر محیط اطرافمه . یعنی اگر تو هر سنی تو این وضعیت زندگی می کردم باز هم همین نتایج رو درباره خودم می گرفتم؟؟ اینکه برخلاف سابق اگه از نظر روحی دچار بحران بشم خیلی سریع خودم رو با شرایط تازه تطبیق می دم و به سرعت غصه و ناراحتی رو فراموش می کنم... یا اینکه کمتر با خودم درگیر می شم و به آرامش نسبی رسیدم... با اینکه شرایط می تونست برام خیلی بهتر باشه یا حداقل طور دیگه ای باشه اما ابداً ناراضی نیستم. تا جایی که یادمه قبلن این طوری نبودم.

این تعطیلات عید هم تموم شد... هی خودمون رو کشتیم و برنامه ریختیم... خوب و بد گذشت! حالا پیش رومون یه سال گنده ی عجیب غریب نامعلومه که مطمئنم مثل برق و باد می گذره و تا چشم به هم بزنیم باید مهیای تموم کردنش باشیم.

خدا به هممون سلامتی و آرامش و دل خوش بده که اگه اینا رو داشته باشیم خوشبخت ترین آدمای دنیا هستیم.

اولین پست سال جدید رو در حالی شروع می کنم به نوشتن که اتفاقات این چند روز همگی حکایت از شروع سال پر خیر و برکتی می کنن.

در وبلاگ شیخ جون خودمون به جشنواره نوروزی وبلاگستان فارسی برخوردم که خوشم اومد. بدون هیچ هدف خاصی و صرفاً جهت شرکت تو یه کار گروهی من هم اومدم تا بگم که هستم!!

زیاد و پراکنده هستند این مطالب به خاطر همین یکی یکی می گم.

1- اول اینکه همه رو دعوت می کنم تو این بازی شرکت کنند. به نظرم کار جالبیه.

2- رفتیم مشهد جاتون خالی. برا همه دعا کردم. سال تحویل حرم بودم و در کل یه سفر صد در صد خونوادگی بود و برای نجمه ای که مدت ها بود تریپ خونواده بر نداشته بود فرصت مغتمنی بود در جهت نشون دادن خودش! همه هماهنگی ها از قبل شده بود. چارشنبه سوری صد در صد خانوادگی منزل دوست مون به صرف آش رشته و سالاد الویه و چند تا آتیش و بزن و برقص کلاسیک ! بدون سیگار و الکل و کاملن فرهنگی!!

مشهد رفتیم سرزمین موج های آبی بزرگترین مجموعه تفریحی آبی سرپوشیده آسیا... دوستایی که دبی رفتند می گفتن در مقایسه با پارک آبی اونجا خنده داره! اما برای کسایی که به اونجا دسترسی ندارن بدک نیست. ما اکیپی رفتیم از 9 صبح تا 8 شب!! کلی هم حال کردیم و خیلی بهمون خوش گذشت. مدت ها بود انقدر از ته دل نخندیده بودم... جایی که خواهر بزرگم رو با اون هیکل تپلش اذیت می کردیم و از تیوپ می انداختیم تو آب باید می دیدین!! یه کشف بزرگ هم کردم و اون اینه که من خیلی سرتق و نترس هستم!! اون همه وسیله هیجان انگیز به اندازه سر سوزن هم منو نترسوند و فقط هر هر می خندیدم!! خواهرام داشتن سکته می کردن... ماها چقدر باهم فرق داریم!!

3- برنامه ریزی رو حال کنین: من 27 ام تا 5 ام مشهد بودم، مامان اینای دوست جون 5 ام رفتن سفر. ماهم انقدر بدجنس بودیم که فقط براشون بلیت رفت بگیریم... خلاصه تا 16 ، 17 ام هتل دوست جون با تمام امکانات پذیرای مدعوین گرامی خواهد بود... تشریف بیارین!

4- این یکی دو روز رو هم چند جا که خیلی واجب بود می رم عید دیدنی و ایشالا 5 شنبه می ریم یه سفر دو نفره یکی دو روزه! مکان فعلن سکرته اما برگردم می گم.

5- دیروز یکی از بهترین دوست هام باهام تماس گرفت و خبر ازدواجش رو بهم داد. خیلی خوشحال شدم... نه که فکر کنین کشته مرده ی ازدواج ام! اما حسم نسبت به این دوست خیلی خاصه و انقدر دوستش دارم که این مرحله از زندگیش برام مهم باشه. از صمیم قلب براش آرزوی خوشبختی می کنم.

6- دوست عزیزم مگس دعوتم کرده که ترانه های مورد علاقه ام رو بگم... شاید با خوندن اینا با خودتون بگین این نجمه عجب آدمیه! چقدر متفاوتن چیزایی که دوست داره! اما خوب برای من موسیقی همیشه تابع احساسم بوده... با هر حس و حالی که داشتم هوای یک صدا و آهنگ رو کردم و انقدر ازش لذت بردم که همیشه یادم بمونه یکی از بزرگترین لذت های دنیا موسیقیه. تقریبن بدون موزیک زندگی برام غیر ممکنه و در همه حال دوست دارم متناسب با موقعیت و احساسم موزیک گوش بدم. اما بهترین های من:

تو حال شادی و خوشی: دوست دارم یک ترانه نیمه شاد با صدای ابی ، هایده یا معین گوش بدم. مثلن پشت دیوار شب ابی .. شب عید هایده ... یا یاسمین معین ( می دونین کدومو می گم؟ از تو گلخونه دنیا..... میون تک تک گل ها....)

تو حالت افسردگی و دپرسی همین خواننده ها کاملن جوابگو هستن...  با یه سری آهنگ دیگه.. بزن تار هایده... شبای جوونی ابی ( دیوونم می کنه) یا گلکم نازکم معین ... یا یک ترانه دیگش تو همون آلبوم که یادم نیست.

یه سری ترانه هست که عمیقن باهاشون حال می کنم... سیاوش قمیشی خواننده ی محبوب من تو این زمینه است. به اضافه فرهاد... سیمین قانم و ستار. بوی بارون ستار جزو بهترین هاست برام.

چند تا ترانه حمیرا هم هست که خیلی دوستشون دارم... اینه دنیا، عالم مستی...

یکی دوتا  ترانه از شکیلا... می نویسم از تو ، اون یکی یادم نیست.

تو این جینگیل مستون های امروزی هم فقط برای قردادن باید دنبال چیزی گشت وگرنه مفت نمی ارزن.

و خوب چهره ی جنجالی موسیقی محسن نامجوی عزیز که اگه نبود خودش و نعره هاش و ترنج و گیسش من موندم تو حال مستی چی می خواستم گوش بدم... منو می بره به رویاهام صدای این مرد وقتی که داغ داغم.

میون خواننده های خارجی هم کریس دی برگ... پینگ فلوید... ماریا کری... مایکل جکسون... رو دوست دارم و هر آهنگ ملایم با صدای لطیفی که قلقلکم بده برام جذابه. خیلی زیاد و متنوع ان و اکثرن خواننده هاشون رو نمی شناسم!!

سنتی هم صدای استاد شجریان رو می پرستم... علیرضا افتخاری رو دوست دارم بخاطر چندتا از کاراش...  و همین طور کارهای استاد علیزاده .

و خوب آخر همه باید از حسن خر صدا و ساعت هفت شب و گیتارش یاد کنم که تحول عظیمی در من ایجاد کرد!!

7- چه پست شهر فرنگی شد!! ببخشید دیگه هول بودم همه چیو بنویسم... یه ذره آرامش پیدا کنم خودم می شم. نگران نباشین خوب می شم. امیدوارم تا پایان تعطیلات به همه خوش بگذره و اگه مثل من امروز سرکار بودین احیانن عضوی از بدنتون دچار سوختگی نشه چون بالاخره دنیا همینه و باید ساخت! من که پر رو پر رو نشستم پست میزم و به روی مبارک نمی یارم ... ایشالا شمام اگه دچارشین باهاش کنار بیاین.