یه جایی نزدیکی دماوند*، یعنی تو خود شهر یه دوراهی هست که تابلو داره به سمت بی بی زبیده، یه سراشیبی تند و تیز که هر وقت می بینمش یاد ژیان زرد رنگ حاج علی میفتم که چقدر بخاطرش مسخره اش می کردیم.

سراشیبی رو که می ری بالا هوا 5 درجه خنک تر می شه، یه نسیمی می خوره تو صورتت و بوی عجیب و غریبی رو که خاطره تمام بچگی هاته برات سوغات میاره.

نمی دونم اینجا چی داره، چه نیرویی، چه قدرتی، چه سری! اما برای من عزیزترین جای دنیاست. پر از نوستالژی، پر از بچگی ، پر از خاطره... جایی که خاطره بچگی مامانم توشه، خاطره بچگی های من و ترمه و کیوان و محمد و رضا وندا و.... تمام بچه هایی که سه ماه تابستون رو از صبح تا شب تو باغ عزیز جون و رودخونه و آبشار ورجه وورجه می کردیم تا آخر شب یه گوشه از خستگی خوابمون ببره.

از همون بچگی حالیم بود که اون فضا یه فضای دو نفره است، باید دونفر باشی تا بری از اون چشمه لب رودخونه آب بنوشی، که بری پاتو بزنی به خنکای اون آب و ببینی چقدر می تونی زیر آبشار وایستی. چشمای یکی دل نگرونت باشه وقتی از اون پل نصفه نیمه رد می شی... آره از همون روزا دلم می خواست اونجا تنها نباشم.

مرسی از این که خاطرات بچگی هام رو زنده کردی، مرسی که ازم فیلم گرفتی موقع رد شدنم از اون پل، مرسی که بهم خندیدی، مرسی از اون عکسای یهویی لب آبشار... لب رودخونه.

دیونه! می دونستی تجسم واقعی رویای بچگی هام شدی؟؟

---

 

*: جایی به اسم مراء، منطقه آبا و اجدادی مادرم.

پ ن: راستی وبلاگم یکساله شد!!

دوباره دعوت شدم به یه بازی از طرف این آقا. درباره اتفاقات مرگبار و هیجان انگیزی که در محیط کار براتون افتاده. که خوب البته اتفاقاتی که برای خود ایشون افتاده مثنوی هفتاد من کاغذه و انقدر هیجان و خطر مرگ و کشتار و خون و خونریزی توش هست که بنده اگه بخوام ازین تعریفا بکنم رسمن خودم رو ضایع کرده ام و لاغیر! به همین دلیل اگه توقع خاطرات اون شکلی دارید بیخودی وقتتون رو اینجا تلف نکنید. کل خاطرات هیجانی من در محیط کار خلاصه می شه در کشتن چند تا سوسک و موش که در انبار محل کار قبلی ام اتفاق افتاد و این ماجرا زمانی بود که دیگه موشها از سر و کول هم بالا می رفتن.  اگر هم خاطرات غیر مرگبار بخواهید، یکی اش مال همین امسال هست و روز تولدم که خوب طبق معمول چون من عزیز دردونه و نور چشمی (عین گفته یکی از همکارام، البته با طعنه) و تنها خانم جوان و  خوشگل و مجرد و ....(بی جنبه) شرکت هستم، اتفاق افتاد. و اون هم چیزی نبود بجز سورپرایز شدن من با کیک و سبد گل و هدیه خیلی خیلی خوب از طرف رئیس شرکت. که خیلی خوشحالم کرد و کلی ذوق مرگ شدم بابتش.  بعد هم که آخر این هفته دوباره تعطیلیه و خوب آق دایی های همه ما از اول امسال به این نوع تعطیلات عادت فراوان کرده و مقادیر مبسوطی فراخ تر شده، و با آغوش باز ازش استقبال می کنیم، فقط مشکل اینجاست که تورنادو به شدت بیماره و قید مسافرت رو تو این چند روز باید بزنیم. از همه دوستان عزیز که در این مدت به دبی معلی و آنتالیای عالیات و تایلند اشرف سفر می کنند التماس دعای مخصوص دارم. همینا دیگه. تعطیلات خوش بگذره یه چیز دیگه هم بگم لال از دنیا نرم، دیشب دوست جون بهم اس ام اس زده: نجمه، من الان فهمیدم تو چقدر شبیه جنیفر لوپزی!! من هم با خوشحال می گم: مرسی عزیزم، چند نفر دیگه هم قبلن اینو گفتن. دوست جون هم می گه: بله عزیزم ولی جنیفر لوپز اصلن خوشگل نیست!! خوب شما جای من بودین چی می گفتین؟؟ من با کمال خونسردی گفتم: اوا... ولی به نظر من که خیلی خوشگله!!    :دی غلیظ

با عرض پوزش از محضر مبارک دوست جون

احترامن به عرض خوانندگان محترم می رساند بنده رسمن و کتبن و شرعن و غیر شرعن شیفته یک عدد آدم شده ام به نام حامد بهداد به خاطر یک فقره بازی در فیلم حس پنهان!! البته بهتر بود اینجانب این حس زیادکی بد را همانند فیلم اندکی پنهان می نموده بودم، اما نشد.

اینگونه شد که اصلن کاری ندارم فیلمنامه چقدر چیز کم داشت و اصلن شخصیت پردازی چه بود؟ یا کدام آدم عاقلی مهتاب کرامتی را ول کرده  و عاشق نیوشا ضیغمی می شود!! اینها هیچ چی، ولی بروید یک بازی ناز و خدا  ببینید که در این سالها نمونه اش از انگشت های یک دست هم کمتر بوده است. 

رونوشت به دوست جون با اعلام مراتب عمیق شرمندگی.

نویسنده های وبلاگ وقتی پست می نویسند شاید در اون لحظه احساس نکنند این نوشتن چقدر می تونه مهم باشه، اما خیلی وقتها این طوریه. البته نویسنده ای که می گم یعنی کسی که وبلاگ مشهوری داره و کلی خواننده و کامنت گذار و این حرفها!

دیروز در جمعی بودم تقریباً ناآشنا. فقط میزبان رو می شناختم که چندین نفر دیگه هم مهمون داشت. این مهمونا از وقتی که اومدن همشون دنبال فرهنگ لغت می گشتند و ظاهران کلمه مورد جستجو یک اسم بود. من هم ساکت نشسته بودم و به تلاششون نگاه می کردم. از اونجایی که میزبان فرد صاحب معرفت و با فرهنگی هست تعداد زیادی لغتنامه فارسی و انگلیس داشت و همه رو جستجو کرد و در نهایت یافت می نشد!!

دیگه طاقت نیاوردم و پرسیدم دنبال چی می گردین؟ خواهرزاده اش به نام میم که دختری 23 ساله و بسیار آروم و منزوی نشون می داد گفت: لیلیت...

هیجان زده گفتم: می دونین لیلیت کیه؟ داشتم توضیح می دادم که میزبان گفت: بله می دونیم میم بهمون گفته! و اونجا بود که همینجوری بی هوا گفتم: نکنه تو هم تو وبلاگ توکای مقدس خوندی؟؟ میم فریادی از سر هیجان کشید و گفت آرررررررررررره!! مگه تو هم می خونیش؟ من هم کلی پز دادم و گفتم بععععله! پس چی ؟ 

خلاصه دخترک منزوی ساکت تبدیل شد به مصاحبی که ساعتی رو باهم به گفتگو نشستیم و مایی که هیچ وجه اشتراکی تا اون لحظه نداشتیم، شدیم دو تا دوست.

خلاصه آقای توکا بدون که با نوشتن این پست های معرکه ات، خونواده هایی می رن و مطالعه می کنن، فرهنگ لغت هایی باز می شن، ذهن هایی در گیر می شن و دخترهایی با هم دوست می شن و این به نظرم کل تا قشنگه و نازه!

بعد ترشم امروز ناهار مهمون یکی از همکارها بودیم. دلمه بادمجون و فلفل سبز و کدو و خلاصه شاهکاری بود به اسم ناهار. فوق العاده باسلیقه و خوشمزه و با عشق پخته شده بود.

یه همکار دیگه داریم که جزو همکاراته آخی باید به ثبت برسه! باید می اومدین قیافشو هنگام خوردن می دیدین! حاضرم شرط ببندم تو عمرش همچین غذایی نخورده بود! در تمام طول ناهار حاضر نبود یک کلمه حرف بزنه نکنه عقب بمونه! بعد دلش نمی اومد ول کنه! آقا هی خورد خورد خورد گفتم الانه که بترکه! بعد همین جوری که می خورد هی به اینور اونورشم نیگا نیگا می کرد ببینه بیداره یا داره خواب می بینه.

خلاصه که ناهار مبسوطی بود جایتان سبز!!

بعد به یکیشون بگی شکمو، انگاری فحش ناموس دادی!

می گرفتم فیلمشو بلوتوث می کردم خوب بود؟؟

مردا همشون همینن!! شکمو ...! :دی

گاهی وقتها همین جوری الکی زیادی سرخوشم ، گاهی وقتها یک چیزی شبیه سر انگشت نوازش می دود روی پوستم، در من نفوذ می کند و قلقلکم می دهد گاهی وقتها اصلن بیخودکی دلم غنج می رود (قنج؟؟) همان گاهی وقتها هوای اتاق خفه ام می کند و دلم ساحل دریا می خواهد و نسیمی که موهایم را پرواز دهد گاهی وقتها دلم خوشحال است، گاهی وقتها عاشق می شوم.